Αυτό που μας καίει όλο αυτόν τον καιρό είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεται το μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Αν και η πληροφόρηση γενικά είναι δύσκολη και δεν είναι πλήρης απ'ότι έχω καταλάβει ευτυχώς δεν υπάρχει πλέον θέμα συγχώνευσης. Μία ομάδα όπως Ηρακλής με 100 χρόνια ένδοξης ιστοριάς, με τόσο μεγάλη προσφορά στο ελληνικό μπάσκετ και με όλους αυτούς τους αστέρες που έχουν περάσει τις τελαυταίες δεκαετίες από το ρόστερ του ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να ψάχνει τέτοιου είδους μεθόδους για επάνοδο στην Α1. Ο Ηρακλής είναι από τις ομάδες αυτές που από τις στάχτες τους πρέπει αναγεννόνται και επιστρέφουν δυνατές. Και όλοι ξέρουμε ότι αυτό μια μέρα θα γίνει.
Δεν βλέπω πολύ κίνηση σε σχέση με τον μπασκετικό Ηρακλή. Ούτε και πολύ ενδιαφέρον γενικά. Μόνο τα παιδιά στο πέταλο δεν ξεχνάνε ποτέ το τμήμα του μπάσκετ, δεν ξεχνάνε τις χαρές που τους έχει δώσει και εξακολουθούν να προσπαθούν ενεργά για την σωτηρία του. Τα παιδιά του πετάλου θα είναι στο πέταλο ότι και να γίνει, όπου και αν βρίσκεται η ομάδα. Η αλήθεια είναι ότι το μπάσκετ σε πολλούς μπορεί να μην αρέσει σαν άθλημα και να ασχολούνται μόνο με ποδόσφαιρο. Το μπάσκετ όμως του Ηρακλή είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου και δεν πρέπει κανέναν να τον αφήνει αδιάφορο. Η αλήθεια είναι ότι και εμένα το μπάσκετ ποτέ δεν μου άρεζε αλλά η καρδιά μου πονάει γι'αυτήν την ομάδα.
Χορηγίες απ'ότι ξέρω ακόμα δεν βρήκαμε... Λεφτά δεν υπάρχουν (χαίρω πολύ!)... Το ρόστερ κουτσά στραβά συμπληρώνεται... Στα τέλη του Ιουλίου είμαστε ρε γαμώτο, που οδεύουμε τελικά;; Ελπίζω σύντομα να βρεθούν λύσεις γιατί πάντα (όπως και τώρα) υπάρχουν οι προοπτικές να λυθούν τα προβλήματα. Δεν ξέρω ποιες μπορεί να είναι αυτές οι λύσεις γιατί δεν είμαι και οιδήμων... Απλά ξέρω ότι χορηγίες μπορούν να βρεθούν σίγουρα!
Συγχαρητήρια και 1000 μπράβο σε όλους αυτούς που ποτέ δεν παράτησαν την ομάδα και έχουν αγνά συναισθήματα για τον μπασκετικό Ηρακλή.


.